Bij de bushalte verdringen de mensen zich om de warme bus in te komen. "Bliep", klinkt het als ik mijn OV chipkaart voor het kastje hou. Het display wenst me een "goeie reis".

Terwijl de bus de busbaan opsnelt zie ik door het raam de huizen langsflitsen. We rijden een lange rij auto's voorbij. Als we even voor het stoplicht stilstaan tel ik wel 15 auto's waarin één persoon, de chauffeur, verveeld voor zich uit zit te kijken.

Als een razende gaat er een snel rekensommetje door mijn hoofd: elke auto is 4 meter lang. Dus 15 auto's achter elkaar is 60 meter. De bus van 12 meter en 50 mensen daarin neemt dus maar 6% van de wegruimte in in vergelijking met het feit dat als die 50 mensen met de auto zouden gaan. Wow!

Ik pak mijn BlackBerry en kijk op Teletekst. Utrecht - Amersfoort: 9 km file, 24 minuten vertraging. Dat zijn 2250 mensen die in de file staan. Die hadden in 45 bussen gekunt van bij elkaar nog geen 600 meter. Of in 1 trein.

Spijt dat ik de trein heb genomen? Eigenlijk niet.

J. blijft staan bij de visser en vraagt de man (vissers zijn bijna altijd mannen; althans ik heb nog nooit een vrouwelijke visser gezien) belangstellend:

"Hallo".
"Hallo", zegt de visser en blijft turen naar zijn dobber.
"Bent u aan het vissen?"
"Ja" zegt de visser die een man van weinig woorden blijkt te zijn.
"Heeft u al wat gevangen?", vraagt J.
"Ja, 1 vis", zegt de visser.

J. buigt zicht voorover naar de gevangen vis, kijkt de man nog even onderzoekend aan of ie nog wat zal vragen, maar besluit dan bemoedigend: "Nou, veel geluk dan nog vandaag" en loopt huppelend weer achter me aan.

Niets is zo belangrijk
als de dierbaren om je heen

Annie Luijten - Meisen

Ja, het is zwaar weer bij de krant. En ik duik weer in mijn bewaarde NRC bijlage Zaterdag &Cetera van 3 weken geleden.

- Slapen tussen de verwarmingsbuizen bij een particuliere alleenstaande mevrouw in het hoge Noorden,
- een hitsige pony die je 's nachts uit je slaap houdt,
- ploeteren door 40 cm hoge sneeuw in november,
- de plaatselijke bierdrinkende voetbaljeugd in Hardenberg weerstaan,
- koffie drinken in een verlopen cafe dat die dag zijn deuren zou sluiten,
- saaie stukken rond Coevorden,
- vriendelijke mensen,
- een weggesleepte auto in Elten,
- onverwachte omleidingen rond de A73 en bij Susteren,
- fantastische heuvels in Limburg
- en een prima afsluiting in Maastricht.


E., M. en ik hebben het allemaal meegemaakt in de afgelopen 6 jaar.

En nu verder naar Nice.

Maar cliché of niet, Franka-tekenaar Henk Kuijpers tekende een mooie tekening van Franka in een door mij gekocht stripboek. En ik was er blij mee.

Bij de gewichten ontwaar ik een man en een vrouw, zoekend naar hoe ze het apparaat-dat-de-kuitspieren-geselt moeten instellen. Bij nadere inspectie valt het me ook op dat ze aan het trainen zijn op gewone schoenen in plaats van gympen. Je kent ze wel, schoenen met lederen zolen, riempjes en dunne veters.

Als ik later buiten kom zie ik de twee naar hun auto lopen. Op trendy gymschoenen.

We zitten in een echte collegezaal; zo eentje die schuin naar bovenloopt. De collegebanken zijn vertrouwd en net zo hard als vroeger. Net als het feit dat het niet vol zit. De gemiddelde leeftijd is echter zo'n 35 jaar schat ik in. De overhead sheets zijn vervangen door flitsende powerpoint presentaties.

Het college is interessant en ik word enthousiast over het onderwerp. Maar zou ik het gaan doen? Terug naar de collegebanken voor 9 colleges en twee eindopdrachten?

Cruijff wordt met voorbedachte rade adviseur bij Ajax. Het kwam voor iedereen als verrassing. Hij die nooit verantwoording neemt, neemt plotseling zijn verantwoordelijkheid.

Cruijff heeft zoveel invloed daar dat hij zorgt dat van Basten daar trainer wordt. Dat heeft ie met van Basten van te voren afgesproken. van Basten wordt trainer van Ajax en gooit Cruijff er zogenaamd uit. Dat vinden we mooi. Eindelijk gooit ie het juk van zich af; eindelijk is ie man geworden.

Op deze manier creeeren van Basten en Cruijff in de publieke opinie een gemeenschappelijke vijand: Cruijff zelf. Zoals in 88 de BoBo's.
De Oranje spelers zijn opeens vol respect voor van Basten, evenals de publieke opinie. En ze houden het goed vol gedurende het Europees kampioenschap.

En daarom winnen we van de wereldkampioen en vice-wereldkampioen.

Geen speld tussen te krijgen. Punt.

Dus op naar het volgende deel van de opleiding en dat is kaartjes knippen.
Getweeën kwamen ze de coupė binnen. De ervaren conducteur gaf aan waar de leerlingconducteur op moest letten bij het knippen; en dat is heel veel. Ik wist niet dat er zoveel informatie op een kaartje stond.
Bij mij aangekomen toonde ik mijn NS Business Card, bedoeld om je uit de auto te krijgen, wat bij mij aardig lukt, maar ook weer niet altijd.

"We hebben geen file onderweg meneer!" zei de ervaren conducteur tegen mij en hij lachte hard om zijn eigen grapje.
Hij had blijkbaar hele goeie ogen, want hij kon zien dat ik op mijn blackberry de files op Teletekst zat te bekijken (dat doe ik graag, want ik krijg een goed gevoel als er veel files op de A12 zijn wanneer ik de trein heb gekozen). Ik lachte mee om zijn grapje, maar niet te hard anders zou de leerling conducteur nog denken dat dit de manier is om klantvriendelijk te zijn: meekijken met wat de reizigers aan het doen zijn. Maar ik dacht ook: "Nou nou, jij bent wel in een heel goeie bui dat je me durft te beloven dat we geen vertraging krijgen".

Na een paar minuten, waarin de ervaren conducteur aan de leerlingconducteur uitlegde hoe een business card behandeld moest worden, kreeg ik mijn card terug.

Eenmaal in Utrecht aangekomen kon ik een glimlach niet onderdrukken. De ervaren conducteur had gelijk gekregen. We waren precies op tijd aangekomen. Ik hoop dat ie dat trucje ook aan de leerlingconducteur heeft overgedragen.