De leerlingconducteur

Op het balkon hoorde ik de ervaren conducteur tegen de leerlingconducteur uitleg geven over hoe de deuren van de trein gesloten moeten worden. Na een aantal stations had de leerling conducteur het onder de knie, want de ervaren conducteur gaf haar een compliment.

Dus op naar het volgende deel van de opleiding en dat is kaartjes knippen.
Getweeën kwamen ze de coupė binnen. De ervaren conducteur gaf aan waar de leerlingconducteur op moest letten bij het knippen; en dat is heel veel. Ik wist niet dat er zoveel informatie op een kaartje stond.
Bij mij aangekomen toonde ik mijn NS Business Card, bedoeld om je uit de auto te krijgen, wat bij mij aardig lukt, maar ook weer niet altijd.

"We hebben geen file onderweg meneer!" zei de ervaren conducteur tegen mij en hij lachte hard om zijn eigen grapje.
Hij had blijkbaar hele goeie ogen, want hij kon zien dat ik op mijn blackberry de files op Teletekst zat te bekijken (dat doe ik graag, want ik krijg een goed gevoel als er veel files op de A12 zijn wanneer ik de trein heb gekozen). Ik lachte mee om zijn grapje, maar niet te hard anders zou de leerling conducteur nog denken dat dit de manier is om klantvriendelijk te zijn: meekijken met wat de reizigers aan het doen zijn. Maar ik dacht ook: "Nou nou, jij bent wel in een heel goeie bui dat je me durft te beloven dat we geen vertraging krijgen".

Na een paar minuten, waarin de ervaren conducteur aan de leerlingconducteur uitlegde hoe een business card behandeld moest worden, kreeg ik mijn card terug.

Eenmaal in Utrecht aangekomen kon ik een glimlach niet onderdrukken. De ervaren conducteur had gelijk gekregen. We waren precies op tijd aangekomen. Ik hoop dat ie dat trucje ook aan de leerlingconducteur heeft overgedragen.