Archieven van februari 2008

De matrixborden boven de A13 bij Delft lichten op. 50 geven ze aan, en ik ga in de remmen. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik over de vluchtstrook een takelwagen met gele zwaailichten aan komen rijden. Ongeluk. Over een uur moet ik in Capelle ad IJssel zijn.
Eenmaal voorbij het ongeval, 4 km verderop, kan ik het tempo weer opvoeren en rijdt het weer lekker door. Ik luister mijn voicemail af.

Het Kleinpolderplein komt in zicht. In de verte zie ik de matrixborden voor de tweede keer oplichten. En terwijl ik de A20 opdraai, zie ik de gele zwaailichten van opnieuw een takelwagen. Ongeluk. Tergend langzaam schuift de linkerbaan in de middelste en kunnen we eindelijk weer doorrijden.

Als ik bij het Terbregse plein de A16 oprij lichten de matrixborden opnieuw op. Ook deze keer een ongeluk. Na 20 minuten bereik ik eindelijk de afslag Capelle. Op de radio begint het nieuws van 19 uur. Verbaasd luister ik naar de nieuwslezer als ie vertelt dat de Nederlandse snelwegen tot de veiligste van Europa behoren. Ik ben net op tijd voor mijn afspraak.

Schimmert deel 1
Schimmert deel 2
Schimmert deel 3
Schimmert deel 4
Schimmert deel 5
Schimmert deel 6
Schimmert deel 7
Schimmert deel 8
Schimmert deel 9
Schimmert deel 10
Schimmert deel 11
Schimmert deel 12
Schimmert deel 13
Schimmert deel 14
Schimmert deel 15
Schimmert deel 16
Schimmert deel 17
Schimmert deel 18
Schimmert deel 19
Schimmert deel 20

De drukte is op dit tijdstip flink afgenomen maar op dit zestig kilometer lange stuk ben ik toch zeker door zo'n 500 auto's ingehaald. Het viel me op dat ik zelf geen enkele personenauto heb ingehaald bij deze snelheid.

Ik overweeg nu om voortaan maar altijd iets langzamer te gaan rijden dan de rest. Lekker relaxed; goed voor de onthaasting.

Het begint te schemeren als ik de parkeerplaats oploop. Het industrie terrein waar ons kantoor huist ligt er verlaten bij op deze vrijdagavond.

De stilte wordt onderbroken door een prachtig en krachtig gefluit. Ik kijk in de richting van de bomen die het asfalt omringen en probeer in de invallende duisternis de vogel te ontwaren die dit geluid voortbrengt.
Dan zie ik em. Op een van de takken zit een mannetjesmerel druk te fluiten om indruk te maken op de vrouwtjes die ik in geen velden of wegen kan bekennen.

En terwijl de koude wind maakt dat ik wat dieper wegkruip in de kraag van mijn winterjas, is voor deze merel het voorjaar al begonnen.