Knipperend lampje

Het knipperende lampje gaf aan dat de inkt van de printer op was. Ik had helaas geen reserve inktpatroon meer in huis. Ik trok een trui aan en toog naar de winkel.

Het was rustig in de stad. Vanwege de regen vermoedde ik, en vanwege de weinige winkels die op deze 2e Pinksterdag open waren. Ik liep naar de media markt, een winkel die in mijn belevening altijd open is en waar het altijd druk is. Zo ook vandaag. Ik vond al snel wat ik zocht en ging geduldig in de rij voor de kassa staan.

"Hoi", zei de cassiere. "Hallo" zei ik terug. "Wat is uw postcode?" vroeg ze onverschillig. Ik keek haar verbaasd aan. Niet een vraag die ik zo een twee drie verwacht had, dus ik vroeg haar wat ze met mijn postcode ging doen.
Ze was blijkbaar niet voorbereid op een wedervraag want al kauwend op een stukje kauwgom boog ze zich voorover en zei "Wat?". Ik spiegelde haar gedrag op het kauwen na en herhaalde mijn vraag.
Met een zucht maakte ze een gebaar naar een bordje verderop. "Voor een marktonderzoek" zei ze op een toon die me deed voelen wat voor een stommeling ik was dat ik dat bordje niet gezien had. Dat stond er niet voor niets. Nu moest zij het weer gaan uitleggen.

Vriendelijk doch duidelijk vertelde ik haar dat ik niet mee deed aan hun marktonderzoek en betaalde het verschuldigde bedrag.
Terwijl ik mijn spullen inpakte en wegliep hoorde ik achter me het plichtmatige ritme van de stem van de cassiere: "Hallo, wat is uw postcode?"