Archieven van mei 2007

Het knipperende lampje gaf aan dat de inkt van de printer op was. Ik had helaas geen reserve inktpatroon meer in huis. Ik trok een trui aan en toog naar de winkel.

Het was rustig in de stad. Vanwege de regen vermoedde ik, en vanwege de weinige winkels die op deze 2e Pinksterdag open waren. Ik liep naar de media markt, een winkel die in mijn belevening altijd open is en waar het altijd druk is. Zo ook vandaag. Ik vond al snel wat ik zocht en ging geduldig in de rij voor de kassa staan.

"Hoi", zei de cassiere. "Hallo" zei ik terug. "Wat is uw postcode?" vroeg ze onverschillig. Ik keek haar verbaasd aan. Niet een vraag die ik zo een twee drie verwacht had, dus ik vroeg haar wat ze met mijn postcode ging doen.
Ze was blijkbaar niet voorbereid op een wedervraag want al kauwend op een stukje kauwgom boog ze zich voorover en zei "Wat?". Ik spiegelde haar gedrag op het kauwen na en herhaalde mijn vraag.
Met een zucht maakte ze een gebaar naar een bordje verderop. "Voor een marktonderzoek" zei ze op een toon die me deed voelen wat voor een stommeling ik was dat ik dat bordje niet gezien had. Dat stond er niet voor niets. Nu moest zij het weer gaan uitleggen.

Vriendelijk doch duidelijk vertelde ik haar dat ik niet mee deed aan hun marktonderzoek en betaalde het verschuldigde bedrag.
Terwijl ik mijn spullen inpakte en wegliep hoorde ik achter me het plichtmatige ritme van de stem van de cassiere: "Hallo, wat is uw postcode?"

De dame, waar enkele weken geleden zoveel ophef over was, is inmiddels vervangen.

Vanuit de bus kijk ik door het met regendruppels behangen raam naar de wachtende mensen bij de bushalte. Op het metalen bankje zitten twee vrouwen op een centimeter of 80 van elkaar. Ze zijn allebei al behoorlijk op leeftijd. Vanonder de rode muts van de ene springen de grijze haren naar buiten. De ander ondersteunt haar stramme lijf door voorover te leunen op haar stok.

Terwijl om hen heen de mensen gejaagd voortstappen door de regen, zijn de wachtende vrouwen druk in gesprek met elkaar. Er wordt flink om elkaars opmerkingen gelachen.

De vrouw met de rode muts staat nu plotseling op, en wijst naar de bus achter de mijne. Ze haast zich naar de bus en terwijl de zwarte vrouw langzaam instapt geeft de blanke vrouw haar nog een groet met haar rimpelige hand.

De motoren brullen en met een schok beweegt het toestel zich steeds sneller over de startbaan. Ik word lichtjes in de stoel gedrukt. Als de KLM Boeing zich losmaakt van de grond zie ik de lichtjes van het vliegveld van Fiumicino snel kleiner worden.
De lichten in de cabine gaan weer aan en ik zie dat het toestel niet helemaal vol zit. A. en ik zijn blij dat we met niet al teveel vertraging alsnog richting Amsterdam zijn vertrokken. Dat lukt namelijk niet altijd als je je vlucht mist. Maar aan de KLM-balie was alles snel geregeld en konden we voor een kleine meerprijs alsnog met de volgende vlucht mee.
Gelukkig hadden we ons ticket niet bij een low budget airline geboekt.