In verlegenheid

The Village in Voorburg heeft het terras nog buiten staan. Met enkele oud-collega's die nu elders in het bedrijf werken, praten we in de banken onder de warmte-lampen nog wat na over onze werkzaamheden van de afgelopen week.
Na een tijdje schuift S. ook aan.

Zo'n twee jaar geleden kwam ik er tijdens de lunch achter dat zowel S. als ik het Pieterpad liepen met een vriendenclubje.
"Ga je nog wat leuks doen dit weekend?", vroeg S. toen "Ja, ik ga een tocht lopen", zei ik voorzichtig, want ja, je gaat niet te koop lopen met het feit dat je het Pieterpad loopt. Dat doe je als energieke dertiger niet, is de heersende opvatting. "Oh", zegt S. en vroeg belangstellend: "Waar?"
"Eh, in Drenthe, van Schoonloo naar Coevorden", zei ik zacht, om buiten het gehoorafstand van de rest van de lunchers te blijven. Haar gezicht trok in een stand van herkenning. "Wat leuk, dat is toch het Pieterpad? Dat stuk heb ik vorige week ook gelopen met m'n jaarclub!".
Er ging een zucht van verlichting door me heen. Gelukkig waren er nog meer energieke dertigers die dit leuk vinden. Sindsdien kom ik er open voor uit dat ik het Pieterpad loop. Het Pieterpad is leuk, het Pieterpad is verrassend en je ziet een bijzonder deel van Nederland.

Dus toen S. aanschoof, wisselden we nog even ervaringen uit over de voortgang. Zij was toe aan de laatste etappe. Die zouden ze over drie weken gaan lopen, met een mooi diner in twee-sterren restaurant Beluga als fantastisch sluitstuk. Ik moest met het schaamrood op de kaken toegeven dat het alweer bijna een jaar geleden is dat ik met M. en E. een etappe van het Pieterpad heb gelopen.

Hoongelach was mijn deel. Dus ik heb nog diezelfde avond M. en E. gebeld om te kijken of we nog dit jaar vanuit Hoch-Elten Limburg kunnen gaan binnentrekken. Dit kan ik niet over me heen laten gaan. Wordt vervolgd.