Archieven van oktober 2006

Mijn neefje van vier zit aan tafel smakelijk zijn maaltijd met appelmoes op te eten. Af en toe kijkt hij dromerig naar buiten, waar het al begint te schemeren.

Dan roept hij: "Ganzen". Ik kijk door het raam en zie hoog boven de huizen inderdaad een dertig-tal ganzen overvliegen in V-vorm. "Dat ziet ie goed", denk ik nog, maar dan komt er nog meer.
"Die gaan naar het zuiden" stelt mijn neefje met grote ogen. "Want anders krijgen ze het koud", ratelt ie door.

Ik moet constateren dat ze steeds op jongere leeftijd wijs worden. Maar de belangstelling voor de natuur kan natuurlijk nooit vroeg genoeg beginnen.

The Village in Voorburg heeft het terras nog buiten staan. Met enkele oud-collega's die nu elders in het bedrijf werken, praten we in de banken onder de warmte-lampen nog wat na over onze werkzaamheden van de afgelopen week.
Na een tijdje schuift S. ook aan.

Zo'n twee jaar geleden kwam ik er tijdens de lunch achter dat zowel S. als ik het Pieterpad liepen met een vriendenclubje.
"Ga je nog wat leuks doen dit weekend?", vroeg S. toen "Ja, ik ga een tocht lopen", zei ik voorzichtig, want ja, je gaat niet te koop lopen met het feit dat je het Pieterpad loopt. Dat doe je als energieke dertiger niet, is de heersende opvatting. "Oh", zegt S. en vroeg belangstellend: "Waar?"
"Eh, in Drenthe, van Schoonloo naar Coevorden", zei ik zacht, om buiten het gehoorafstand van de rest van de lunchers te blijven. Haar gezicht trok in een stand van herkenning. "Wat leuk, dat is toch het Pieterpad? Dat stuk heb ik vorige week ook gelopen met m'n jaarclub!".
Er ging een zucht van verlichting door me heen. Gelukkig waren er nog meer energieke dertigers die dit leuk vinden. Sindsdien kom ik er open voor uit dat ik het Pieterpad loop. Het Pieterpad is leuk, het Pieterpad is verrassend en je ziet een bijzonder deel van Nederland.

Dus toen S. aanschoof, wisselden we nog even ervaringen uit over de voortgang. Zij was toe aan de laatste etappe. Die zouden ze over drie weken gaan lopen, met een mooi diner in twee-sterren restaurant Beluga als fantastisch sluitstuk. Ik moest met het schaamrood op de kaken toegeven dat het alweer bijna een jaar geleden is dat ik met M. en E. een etappe van het Pieterpad heb gelopen.

Hoongelach was mijn deel. Dus ik heb nog diezelfde avond M. en E. gebeld om te kijken of we nog dit jaar vanuit Hoch-Elten Limburg kunnen gaan binnentrekken. Dit kan ik niet over me heen laten gaan. Wordt vervolgd.

Waarom is het Herfstvakantie en toch zo druk op de weg?

Het zweet gutste van mijn gezicht. Ik had het verrassingsprogramma gekozen zodat het net lijkt of je heuveltjes op en af fietst. Na het mountainbiken van twee weken geleden heb ik de trainingsdraad weer opgepakt. Als eerste moeten de twee kilo aangekomen gewicht er weer af getrained worden.

De fietsen in de sportschool staan in rijen naast elkaar opgesteld. De wand waar je tegenaan kijkt is behangen met televisies. Ik had mijn oortelefoon ingeplugged in het kastje dat op de fiets is gemonteerd en vervolgens afgestemd op tv nummer 6. Zo kon ik de marathon van Amsterdam volgen. De koploper op dat moment, de talentvolle Tanzaniaan Joseph vertelde in een eerder opgenomen intermezzo dat hij op maandag 20 km liep, op dinsdag 25 km, op woensdag t/m vrijdag 30 km en op zaterdag 35 km! Op zondag rustte hij uit, want dan ging hij naar de kerk. God zal blij zijn met deze man.

Terwijl ik mij het snot voor de ogen fietste hoorde ik commentator Gerard Nijboer vertellen dat hij teleurgesteld was over de tussentijden. Dat zou geen eindtijd worden onder de 2.07, maar zo rond de 2.09. Ik probeerde even om te rekenen wat een tijd van 2.09 in km/h was. Dat moest ongeveer 20 km/h zijn !!! Slik, ik zou me nog moeten haasten om dat te halen op de fiets.
Ik loerde naar de instrumenten. De cijfertjes gaven aan dat ik bijna 15 km had gefietst in een half uurtje. Met een gemiddelde van 30 km/h was ik wel tevreden over mijn tussentijd.

De mist hangt laag over de weilanden. Langzaam ontwaakt het Groene Hart in het ochtendlicht. In de coupe is het stil, een stilte die voor de koeien in het gras wreed verstoord wordt door de langsrazende intercity Utrecht - Den Haag. Ik kijk dromerig uit over het vlakke polderlandschap.

Na Gouda wordt de mist gevoed door de uitlaatgassen van een lange sliert stilstaande auto's. Na een half uurtje komt de trein langzaam langs het perron van station Voorburg tot stilstand en spuugt drommen mensen het perron op. In het parkje lopen de mensen stilzwijgend naar hun werk. De uitlaatgassen van de snelweg vermengen zich met de mist en ik probeer de kringelende rook te ontwijken van de mensen die na een half uur zonder sigaret de brand in de tabak steken.

Het is tien voor acht.

Heb jij ook al een shotcode voor je mobiele website?

De laatste september zon overgiet het Limburgse land met een aangename temperatuur. De heuvels ontvouwen zich voor ons, terwijl de troep zich langzaam in beweging zet. 15 collega's en ex-collega's hebben zich verzameld voor het twee jaarlijkse mountainbike event. De drie rookies zitten ietwat onwennig achterin het peletonnetje. Ik fiets voorop en breng ons naar de eerste heuvel aan het begin van de route. Dan barst het los. Langzaam zak ik naar achteren en nestel me in een groepje dat hetzelfde tempo heeft. De vele keren hiervoor hebben me geleerd om niet te hard van stapel te lopen, want dan ben ik na een uur al leeg.

Al snel breekt het peleton in twee groepen. Het gaat hard, maar de training heeft me goed gedaan en ik kan het redelijk bijhouden. Het is draaien en keren over de holle wegen en via Hulsberg en Walem vinden we de kopgroep weer terug boven Schin op Geul. Terwijl AW victorie kraait omdat ie als eerste boven is, probeer ik mijn hartslag onder controle te krijgen. Ik geniet van het prachtige uitzicht op het Gerendal en de ruine van Valkenburg. Daarna gaat het hijgend en puffend verder omhoog om vervolgens af te dalen naar de voet van de Keutenberg waar MvD zijn derailleur kapottrapt. Via Margraten (waar ik de kopgroep uit het oog verlies), Reijmerstok en bandenpech voor alweer MvD belanden we in Gronsveld voor een late lunch.
Ondertussen zijn we HvdL, DvdH, JvM en HF kwijtgeraakt en zien we hen pas terug bij het eindpunt. De stoere verhalen worden uitgewisseld op het terras, de bolletjestrui wordt uitgereikt aan rookie MvD die hem met een brede grijns aantrekt, terwijl de zon langzaam achter de horizon verdwijnt.