Archieven van mei 2006

Richard Osinga wil zijn boek Wembley naast een fysieke uitgave ook online beschikbaar maken. Ik vind de methode erg origineel: Het boek heeft hij opgeknipt in stukjes en daarna heeft hij weblogs opgeroepen om een fragment te plaatsen. Door te surfen van weblog naar weblog kun je dan het gehele boek lezen. Hieronder kun je fragment 135 lezen.

Dit is fragment nummer 135 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.

We staan bij de halte, drie Nederlanders en ik, en we wachten. Zij zijn als honden met vlooien, zonder rust in hun lijf. Ze lopen heen en weer, spelen met hun telefoon, kijken op hun horloge, bestuderen de kaart die in het wachthokje hangt, gaan zitten, staan op, trekken aan hun oren, krabben aan hun kin. Ze doen alles om niet niets te doen. Ik sta stil, weggedoken in mijn kraag en wacht tot de tram komt. Zij hebben nooit echt hoeven wachten.
Het hokje van de conducteur van de tram is afgesloten. Ik stempel niet en ga zitten.
Ik stap uit op het plein waar de grote kerstboom nog steeds eenzaam staat. Het is al wekenlang koud, maar ik heb nog geen sneeuwvlok gezien. De lichtjes branden, niemand kijkt. De keien van de straat zijn glad van de regen en glimmen van het licht. Ik dwaal verder, naar de buurt waar ik voor het eerst Leolo ontmoet heb. Sommige hoeren hebben kerstversiering in hun kleine knusse kamertjes, kleine boompjes met glimmende ballen, lichtjes en er is zelfs een kamer waar sneeuw lijkt te liggen. De kleine kamers zien eruit als de kerstkaart van de dominee.
Het is meer dan een halfjaar geleden dat ik seks gehad heb. Ik kijk naar de dames en ze lachen en ze lokken me. Het is alsof ze kunnen zien dat ik veel zaad in mijn ballen heb, zaad dat wacht op een vrouw. Alsof ik een bles op mijn voorhoofd heb, zoals sommige stieren. Ik ben in mijn stad nooit naar de hoeren geweest. Ik had ook nooit geld. Nu heb ik geld.
Ik houd stil bij een raam. Een Aziatisch meisje wenkt me. Ze draagt zwart ondergoed en een rood mutsje. Ik doe een stap naar het raam toe. Ik moet het niet doen. Het is niet goed. Ik heb twee vrouwen. Ik kan niet naar deze hoer toe gaan en het met haar doen.
Ze heeft de deur geopend en ze neemt me op. 'Vijftig euro. Geen tieten. Tieten is zestig.'
Dat is meer dan wat ik vanmorgen verdiend heb. Ik schud mijn hoofd.
'Oké! Vijftig met tieten, mister! Omdat het Kerstmis is.'
Ik loop weg. Ik ben blij dat het zo duur is. Zo word ik niet in de verleiding gebracht het te doen.
Ik loop verder, zonder doel.

Naar het begin -    Doe mee -    Lees verder >>

10 %

Gemiddeld valt er in de Bilt 783 mm regen per jaar. Afgelopen dagen is hiervan al bijna 10 % gevallen.

Maar zelfs met deze regen erbij is er dit jaar tot nu toe extreem weinig neerslag gevallen. We hebben er na 5 maanden pas 220 mm op zitten terwijl het al ongeveer 300 mm had moeten zijn. Dat je het maar weet.

Tipje: geen lange vakantie in Nederland boeken, hoe mooi het land ook is.

Diep weggescholen in het struikgewas hoor je zacht gepiep. De merels waar ik het eerder over had hebben jongen. De ouders vliegen af en aan met voedsel.

Een jong heeft het niet overleeft. Kaal en blauw lag ie buiten het nest op de koude stenen. Moedermerel zat er bij en probeerde minutenlang met haar snavel het jong tot bewegen aan te zetten. Tevergeefs. Het jong heb ik begraven.

Het regende hard die ochtend en dus was het druk bij de bushalte. Niemand had zin om door de regen te banjeren en stond opeengepropt in het onder deze omstandigheden veel te kleine bushokje. Het wachten duurde lang en iedereen keek zwijgzaam voor zich uit naar de voorbijtuffende auto's

Ik merkte dat er zo vroeg in de ochtend veel werkbusjes op de weg zijn. En zo wachtend zie je typisch stereotiep gedrag; bij 12 van de 14 werkbusjes, die ik gezien heb gebeurde het volgende:
1) werkbusje komt aanrijden,
2) bestuurder gaat van het gas,
3) het kopje van de inzittenden draait zich in de richting van de bushalte,
4) als men een interessant vrouwspersoon ontwaard tussen de wachtende passagiers, wordt even licht de rem aangetikt,
5) het kopje draait nog iets verder door totdat het niet meer verder kan draaien
6) en vervolgens rijdt men weer door.

Volgens mij was ik de enige in het bushokje die het opviel.

Toen ik klein was had ik al een Lego-trein, maar toen mijn vader vond dat ik oud genoeg was haalde hij voor het eerst zijn eigen electrische Marklin trein tevoorschijn. Ik denk dat ik een jaar of acht was. Er werd een treinbaan gebouwd die kronkelde door de gehele woonkamer. De rails liepen onder tafels en stoelen door. Mijn moeder liet ons rustig opgaan in onze fantasie. En vanaf de zijkant aanschouwde ik het wonder van de treinenloop en keek geboeid naar de lichtjes. En ik was er direct door gefascineerd, tot op de dag van vandaag.

Maar nu is ons een ramp overkomen. Het oeroude familiebedrijf Marklin ten prooi gevallen aan een overname door durfinvesteerder Kingsbridge Capital. Hoe moet het nu verder? Welke wind gaat er waaien? Welke modellen zullen er worden gemaakt? Zijn ze straks nog steeds van metaal, of worden ze straks alleen nog maar van het veel goedkoper te produceren plastic gemaakt? Een nachtmerrie als dat zou gebeuren.

Maar naar Fleischmaan overstappen? Dat nooit! Eens een Marklin-fan, altijd een Marklin-fan. Zo!

wij

Hij is in staat om de klik met het publiek te maken en zowel de allochtoon als de autochtoon na te laten denken over het grote goed van "vrijheid" dat we in Nederland hebben. Mooiste uitspraak vond ik: "Suriname is mijn moeder en Nederland mijn vrouw waarmee ik mijn toekomst opbouw".

Om duidelijk te maken dat je als allochtoon niet hoeft te kiezen voor alleen het Nederlanderschap maar dat dat heel goed samen kan gaan met het behoud van je eigen afkomst. Niet ik en zij, maar wij.

Nederland op z'n smalst: ik@nrc.nl.

het witte goud

Maar eind april begint het weer te kriebelen. Dan zijn de Limburgse asperges weer in aantocht, officieel vanaf 1 mei. En vandaag heb ik ze voor het eerst dit jaar weer gegeten. Niet met ei en ham, zoals te doen gebruikelijk, maar met gerookte zalm en een frisse witte wijn. Alsof er een engeltje over je tong piest.

Trouwens altijd gedacht dat de asperge een typisch Limburges groente was, maar het blijkt dat ze voor het eerst in Groningen geteelt werden en pas na de 1e Wereldoorlog in Limburg.
Maar even googelen levert trouwens een andere interessante beschrijving van asperge op.

Dus ik kan maar een ding concluderen: asperge is toch wel echt, typisch, Limburgs. Wat anderen ook beweren.

Nederland is stil. De vogels fluiten onbekommerd door om 20:00 uur. Om 20:02 gaat ook ons leven door, met bij mij weer het besef dat vrijheid toch een groot goed is.