Open grenzen

De lucht boven Lanaken was dan weer dreigend donker, dan weer fel blauw. Af en toe overgoot de zon de oprijlaan met zijn voorjaarswarmte en proefde je de lente.

Deze oprijlaan ken ik nu van haver tot gort, want ik ben deze wel 100 keer op en neer gelopen. Heen met een lege kruiwagen en terug met een volle kruiwagen met puin afkomstig van het nieuwe huis van mijn broertje. Het huis is al wat jaartjes oud maar zoals elke nieuwe bewoner wil ook mijn broertje het hebben naar zijn eigen smaak. Dus worden er muren doorgebroken, badkamers en keukens gesloopt en uitbreidingen aangebouwd.

Uitgerekend op de dag dat ik zou meehelpen had hij het idee op gevat dat dit puin, inmiddels aangegroeid tot een flinke vrachtwagen vol, eens afgevoerd moest worden,.
Een paar uur lang zwoegde ik om de container die het puin moest afvoeren te vullen in een steeds weer repeterende beweging van kruiwagen volscheppen, kruiwagen naar container rijden, kruiwagen uitkiepen en lege kruiwagen terugrijden.

Om de container heen hadden zich inmiddels naast de auto's van ons Nederlanders, ook de auto's van de autochtonen geparkeerd. Echter allemaal dusdanig opgesteld dat passerende autos er slalommend langs konden. Zie de kaart voor een situatieschets.

Aan het eind van de dag stond ik met vermoeide spieren, maar voldaan naar de gedane arbeid te kijken, toen een Belg van een jaar of tachtig zijn Volkswagen Lupo (Auto B 2 op de kaart) flink gassend de straat in stuurde. Halverwege de slalom stopte hij, en gebaarde heftig naar de geparkeerde Nederlandse auto's. Ik keek hem niet begrijpend aan en gebaarde met mijn hand dat er genoeg ruimte was en dat hij ongehinderd kon doorrijden.
Dit was de druppel voor hem en aan zijn rode hoofd zag ik dat hij kwader en kwader werd. Als dreigement draaide hij zijn raampje open, maar uiteindelijk ging hij veel gas gevend toch verder.

Ik kreeg het gevoel dat hij het niet zo had op die diknekken uit Nederland, die zich in steeds grotere getalen in zijn mooie Vlaamse land kwamen vestigen. Hij zal wel niet zo voor de open grenzen binnen Europa zijn dacht ik nog, maar ik dacht ook aan het steengoede reclamefilmpje uit 1999 en kon een glimlach niet onderdrukken.