Archieven van april 2006

Cat Watch

Als eigenaar van een klein stadstuintje heb ik door dit voorval, maar ook door het continue gebruik van ons tuintje als publiek toilet door de 30 buurtkatten, de strijd aangebonden met dit verschrikkelijk vervelende huisdier. Na koffiedrab, kattenkruid, kattenkorrels en citroenschillen vond ik op een website de oplossing: de Cat Watch. Een briljant apparaatje dat nu al een jaar of drie de katten uit ons tuintje houdt.

En zie, ze hebben het een paar jaar aangezien, maar nu zijn ze weer terug: een paartje van de Turdus Merula. Het oude nest zat nog in de struik en ze zijn het weer druk aan het opknappen om hun toekomstige kroost in groot te brengen. Tegen het ochtendgloren hoor je de prachtige zang. En tegen de avondschemering vliegen ze, na argwanend om zich heen gekeken te hebben, af en aan met takken

Want over een paar dagen is het weer mei.

PSV - Feyenoord: 1 - 1

De 1-1 stemt iedereen tevreden, want het is rustig in de trein. Ondertussen sleept de trein zich voort over de rails. De twee PSV supporters naast mij zuchten eens diep. Zegt de ene supporter tegen de andere: "Da ga nie ech vlot". Zegt de ander: "Nee, volgens mij is de machinist het spoor bijster".

Op dit tijdstip zijn de rijen voor de versnaperpunten in de Jaarbeurs lang. De bediening gaat langzaam en dat geeft je de gelegenheid om de mensen om je heen eens te observeren.

Drie mannen achter mij hebben het over woerden, kogelvissen en over de oorringen van Masai krijgers. De vrouw voor mij maant haar moeder om alvast een plekje te zoeken tussen de mensen die aan de vele lange eettafels hun etenwaren nuttigen.

In de rij rechts van mij maakt een omvangrijke vrouw zich met twee frikandellen en twee porties friet los van de toonbank en begeeft zich naar de pompjes met sauzen. Kwistig worden er diverse sausen over de frikandellen geperst.
De drie mannen achter mij merken het ook op: "zooo, moet je kijken, ze heeft alle pompjes twee keer gehad. Nu de curry, zie je. En nog een extra kuipje met mayo. Nou, nou, dat jasje van haar is blijkbaar nog niet vol genoeg."

Ik bekijk de vrouw nog eens goed en kan hun opmerkingen wel plaatsen.

Het volgende speelt zich af in Gallie. Het dorpje dat wij zo goed kennen ligt er vredig bij. De Romeinen zijn er achter gekomen dat het dorp is bewaakt via een wachtwoord. Een verkenner is er op uit gestuurd om de code te achterhalen. Een aangewezen Romeinse vrijwilliger nestelt zich in het struikgewas nabij het dorpje dat wij zo goed kennen en wacht de gebeurtenissen af.

De eerste Gallische bevriende bezoeker meld zich bij de poort. Vanaf de verschansing roept de poortwachter: 6! De bezoeker antwoord 3 en de poort zwaait open. Een volgende bezoeker dient zich aan en de poortwachter roept 8. De bezoeker roept terug 4 en weer zwaait de poort open. Het is druk vandaag en een derde bezoeker dient zich aan. De Romein in het struikgewas denkt er bijna achter te zijn wat de geheime code is en spitst opnieuw zijn oren. De poortwachter roept 12 en de bezoeker antwoord kalm 6 en weer opent de poort zich. De Romeinse soldaat is nu zeker van zijn zaak en haast zich terug naar de centurion en vertelt het geheim van de code. De centurion bevordert de soldaat direct tot decurion en bereidt een strijdplan voor om nu eens en voor altijd af te rekenen met dat vermaledijde dorp.

In cohorten rukken de Romeinen uit de verschillende legerkampen op naar het dorp. Een als gallier vermomde romeinse vrijwilliger loopt naar de poort terwijl de rest zich in de bossen verborgen houdt voor de aanval. De poortwachter roept naar de vrijwilliger 10 en de vrijwilliger roept 5. De poort gaat echter niet open en de Romeinen worden vervolgens genadeloos in de pan gehakt.

De code was blijkbaar niet juist. Wat had de vrijwillger dan wel moeten antwoorden?

Situatie schets Lanaken

Deze oprijlaan ken ik nu van haver tot gort, want ik ben deze wel 100 keer op en neer gelopen. Heen met een lege kruiwagen en terug met een volle kruiwagen met puin afkomstig van het nieuwe huis van mijn broertje. Het huis is al wat jaartjes oud maar zoals elke nieuwe bewoner wil ook mijn broertje het hebben naar zijn eigen smaak. Dus worden er muren doorgebroken, badkamers en keukens gesloopt en uitbreidingen aangebouwd.

Uitgerekend op de dag dat ik zou meehelpen had hij het idee op gevat dat dit puin, inmiddels aangegroeid tot een flinke vrachtwagen vol, eens afgevoerd moest worden,.
Een paar uur lang zwoegde ik om de container die het puin moest afvoeren te vullen in een steeds weer repeterende beweging van kruiwagen volscheppen, kruiwagen naar container rijden, kruiwagen uitkiepen en lege kruiwagen terugrijden.

Om de container heen hadden zich inmiddels naast de auto's van ons Nederlanders, ook de auto's van de autochtonen geparkeerd. Echter allemaal dusdanig opgesteld dat passerende autos er slalommend langs konden. Zie de kaart voor een situatieschets.

Aan het eind van de dag stond ik met vermoeide spieren, maar voldaan naar de gedane arbeid te kijken, toen een Belg van een jaar of tachtig zijn Volkswagen Lupo (Auto B 2 op de kaart) flink gassend de straat in stuurde. Halverwege de slalom stopte hij, en gebaarde heftig naar de geparkeerde Nederlandse auto's. Ik keek hem niet begrijpend aan en gebaarde met mijn hand dat er genoeg ruimte was en dat hij ongehinderd kon doorrijden.
Dit was de druppel voor hem en aan zijn rode hoofd zag ik dat hij kwader en kwader werd. Als dreigement draaide hij zijn raampje open, maar uiteindelijk ging hij veel gas gevend toch verder.

Ik kreeg het gevoel dat hij het niet zo had op die diknekken uit Nederland, die zich in steeds grotere getalen in zijn mooie Vlaamse land kwamen vestigen. Hij zal wel niet zo voor de open grenzen binnen Europa zijn dacht ik nog, maar ik dacht ook aan het steengoede reclamefilmpje uit 1999 en kon een glimlach niet onderdrukken.