Archieven van februari 2006

Ik liep de Hema binnen om de foto's op te halen die A. en ik in Berlijn geschoten hadden. De fotoservice bleek helemaal aan de andere kant van de Hema te zijn, dus ik worstelde me door de drukke zaterdagmenigte heen. Ik vroeg me af of ik nog een van de weinige "analogen" zou zijn; mensen die hun foto's nog met analoge fotorolletjes maken. Blijkbaar wel, want ik moest achter aansluiten in de lange rij die voor de fotobalie stond.

Links van de rij stond een digitale fotomachine met allerlei gleuven. Hier kunnen de "digitalen" de geheugenkaart van hun camera invoeren en direct hun digitale foto's naar het fotolaboratorium opsturen om te laten afdrukken.
Er stond een meisje aandachtig naar het apparaat te kijken. Ten slotte haalde ze een plat dun voorwerp uit een papieren zakje. Hier moesten haar kostbare kiekjes op staan. Na een aantal verwoede pogingen om het voorwerp in een van de gleuven te stoppen gaf ze het op. Na nog een laatste verwarde blik geworpen te hebben op het apparaat begaf ze zich kordaat naar een van de meisjes achter de balie en vroeg of ze haar kon helpen met het apparaat. De verkoopster keek eens aandachtig naar het voorwerp dat het meisje in haar hand hield en kon met moeite een lach onderdrukken.
En toen zag ik het ook: het meisje had geprobeerd de batterij van haar mobiele telefoon in het apparaat te stoppen.

De trein van 7:17 uur arriveert wat eerder aan het perron. Ik haast me naar binnen en sla de ochtendkrant open. Langzaam loopt de trein vol met reizigers. Twee sex-and-the-city-vrouwen nestelen zich met een vrolijk "goedemorgen" naast me op bank. Aan de bolling van haar buik zie ik dat een van de vrouwen zwanger is.

Eenmaal gesettled beginnen ze druk te kletsen, een unicum zo 's ochtends vroeg, want normaal is het doodstil in de wagon. Ze buigen hun hoofden dichter naar elkaar toe en dempen hun stemmen, waardoor de vertrouwelijkheid en intimiteit van hun gesprek nog meer benadrukt wordt.
Uit hun woorden leid ik af dat ze elkaar al een tijdje niet gezien hebben. Het gaat over kinderen, hun mannen, hoe ze hun tijd verdelen tussen werk en gezin, en hun eigen werk.

En het valt me op dat in elke zin zowat het woord "leuk" voor komt. "Erg leuk" dit, "heel leuk" dat, "leuk hoor" zus en "best leuk" zo.
Yak. Heel Nederland ver-leukt. Als je erop gaat letten word je gek van dat woord. Ik althans. Ik vind het echt een non-woord. "Leuk" zegt mij namelijk helemaal niets. Woorden als "grappig", "prettig", "aangenaam", "mooi" of "amusant" geven mij meer gevoel van hoe iemand iets vindt dan het woord "leuk".

Dus ik ga het woord proberen te vermijden. Ik hoop jullie ook. Dat zou leuk zijn.

De GSM beurs was, na jaren te hebben vertoefd in het mondaine Cannes, nu neergestreken in het trendy Barcelona. De eerste keer dat ik de beurs bezocht kwamen er een paar duizend zakenmensen op af. Het wereldwijde succes van de mobiele telefoon heeft inmiddels voor heel veel werkgelegenheid in deze industrietak gezorgd. Inmiddels komen er meer dan 35.000 bezoekers kijken naar de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van de mobiele telefoon.

Op Schiphol liep het al tegen zessen toen mijn collega's en ik naar gate D4 liepen. Nog 30 minuten tot vertrek, echter de stewardessen achter de balie maakten nog geen aanstalten om te beginnen met boarden. Even later klonk de heldere stem van een van de stewardessen. Het grondpersoneel had bij de inspectie van het Transavia vliegtuig een brandstoflek ontdekt. Gelaten, maar erg opgelucht dat men het nu had ontdekt en niet tijdens de vlucht nam ik de dinerbon in ontvangst.
Om twaalf uur konden we alsnog met een ander vliegtuig richting Barcelona vertrekken. En om 3:30 uur lag ik uiteindelijk in mijn hotelbed, niet ver van de Sagrada Familia.

De andere dag vertelde een medewerker van de firma A. een nog absurdere ervaring die hij die dag met EasyJet had gehad. Door een defect aan het slot van een van de cabine deuren was deze tijdens de vlucht opengegaan waardoor de cabine druk wegviel. De zuurstofmaskers moesten worden opgezet en de piloot bracht het vliegtuig in een duikvlucht naar een hoogte waarop weer normaal geademd kon worden. Slik .... in het vervolg toch maar weer opletten bij de veiligheidsinstructies.

Maar ik vraag me wel af: lijkt het maar zo, of noopt de prijzenslag in de vliegtuigindustrie de "low cost airlines" om het niet zo nauw meer te nemen met het onderhoud?

Het was alweer een aantal weken geleden dat ik de kapper had bezocht. Dus ik vond dat het nu wel eens tijd werd om het haar weer enigszins in model te brengen. A. vond dit trouwens al langer.

Aan de telefoon had de medewerkster gevraagd of ik geknipt wilde worden door een specifieke kapper en zoals altijd had ik geantwoord dat dat niet nodig was. Het is dus altijd afwachten welke kapper ik krijg. In mijn ogen doen ze het allemaal even goed. Het verschil zit er alleen in of er wel of geen gesprek ontstaat gedurende het knippen. Bij de kapster is dit vrijwel altijd het geval. Bij de kapper zelden.

Ik had vroeg afgesproken deze frisse zaterdagochtend. Binnen in de moderne zaak was het behaaglijk en aan de vrouwenkant van de zaak was het al een drukte van belang. Aan de overkant, de herenkant, was het beduidend rustiger.
Ik hing mijn jas op, plofte neer op zitkubussen en las in afwachting van mijn beurt nog even rustig in de beduimelde National Geographic. Al snel hoorde ik een donkere stem mijn naam roepen. Het was kapper H.

Ik ging in de stoel zitten en gaf aan hoe ik het wilde hebben.
Vakkundig en zwijgzaam deed kapper H. zijn werk en blikte ik in de spiegel af en toe naar de drukte aan de overkant.
Binnen een kwartier stond ik weer buiten.

Strippenkaart op! Het was dus kiezen vanochtend: een klein kwartiertje lopen door de vrieskou of eeneurozestig neertellen voor een kaartje naar het station. Ik koos voor het laatste.
Blijkbaar had de buschauffeur een goede bui en vond hij eeneurozestig voor een ritje naar het station ook wat veel. Want ik mocht zonder te betalen de bus in.