Verdwaald orgel

Bij de kaartautomaat op het NS station gooit de vrouw van middelbare leeftijd het witte transactiebonnetje dat haar voorganger in het uitneemvakje heeft laten liggen achteloos op de grond. Haar goedgemanierde tienerdochter probeert nog met "ma, je laat wat vallen" haar moeder op haar tekortkoming te wijzen maar moeder zegt: "Nee hoor, dat is niet van mij". Kindlief laat het er maar bij. Ik ook trouwens en trek twee kaartjes uit de automaat.

A. en ik lopen via de trap het perron op. Onze trein zal aan het andere einde van het perron stoppen. Zoals elke zaterdag klinken in de verte de klanken van het straatorgel dat staat opgesteld bij de stationsuitgang naar de Jaarbeurs.
Terwijl we van de ene kant van het perron naar de andere kant lopen wordt het orgelgeluid steeds sterker en sterker. Als we richting het einde van het perron turen zien we plotseling de contouren van een draaiorgel met daarop de bekende poppen die driftig op hun belletjes slaan. Ik denk nog even dat het voor de ontvangst is van onze levenslied koning en koningin Frans Bauer en Marianne Weber, maar als de trein langszaam langs het perron het station binnen schuifelt blijkt dat niet het geval te zijn.

Dus het zal altijd wel een raadsel blijven waarom het orgel daar op het perron stond.