Archieven van januari 2006

Drie dagen Berlijn en drie dagen krijg ik het volgende liedje niet uit mijn hoofd:

Restant Berlijnse Muur

Interessant vond ik de vele vluchtpogingen die de Oost-Berlijners in de loop der jaren ondernamen om naar het vrije westen te komen of om weer verenigd te worden met hun familie. Verborgen in verbouwde bezinetanks van autos, in dubbele koffers, via luchtballonen en ondergrondse gangen, maar ook radeloos duikend door openingen in de Muur slaagden er velen in om de andere kant te bereiken. Tachtig mensen werden echter zonder pardon door Oost-Duitse grenswachten doodgeschoten.

Indrukwekkend vind ik ook het museum over de nazi gruweldaden dat is gesitueerd in de straat waarvandaan de vernietiging van de Joden werd geregisseerd. Langzaam loop je in de ijskoude buitenlucht door de restanten van de martelkelders en laat je de tijd van toen via foto's en beschrijvingen over je heen komen.

De Berlijners zijn grondig in het opruimen van de zwarte bladzijden uit hun geschiedenis. Alle sporen van het nazi regime zijn uitgewist, vooroorlogse gebouwen zijn herbouwd en ook van de Berlijnse Muur is er hier en daar nog maar een klein stukje over. Gelukkig is er nog iets over van de muur, want dat geeft het je een veel beter idee van hoe het er precies heeft uitgezien. Aankijken tegen zo'n echte hoge muur zegt veel meer dan plaatjes alleen.

Drie dagen later verlaat een Fokker 70 soepeltjes de startbaan van vliegveld Tegel in Berlijn. En terwijl de lichtjes van de stad onder ons wegglijden dacht ik somber dat de geschiedenis zich herhaalt in Israël. Hopelijk wordt ook die muur weer een keer neergehaald.

7x Luijten

Zelf kwam ik nog een aantal wetenswaardigheidjes te weten. Mijn overgrootvader heeft veel meer gebouwen in Valkenburg ontworpen dan ik dacht en mijn opa heeft een opleiding tot huisschilder gevolgd in Brussel. Helemaal naar Brussel om huisschilder te worden!

25/01: Rectificatie: Het was geen huisschilder, maar meesterschilder! Dan is het inderdaad zinniger om naar Brussel te gaan.

Ik heb een heel kleine impressie gemaakt van de opening en in De Limburger een artikel over de tentoonstelling.

Drie liedjes. Drie liedjes heeft het vandaag geduurd om te lopen van het station naar mijn huis; "Wish you were here", "Help" en "Vluchten kan niet meer".

Vanaf vandaag druk ik namelijk alles uit in het aantal liedjes in plaats van in uren of minuten. Het is 10 liedjes van Amsterdam naar Utrecht, rijst koken duurt 4 liedjes en het 8-uur journaal duurt 5 liedjes.
Want voor het eerst heb ik me gevoegd bij de velen die het al dagelijks op straat doen: al lopend of fietsend luisterend naar hun favoriete muziek; digitaal opgeslagen op hun mp3-speler. Je herkent ze aan de oordopjes en de touwtjes die vanaf het oor onder hun jas wegduiken.

Ik moet zeggen dat ik met zulke oordopjes in mijn oren zo'n wandeling van station naar huis heel anders beleefd heb dan normaal. Je hoort geen geluiden van de straat, maar ziet alleen de beelden van de vertrouwde omgeving aan je blikveld voorbij trekken. Het lijkt echter wel of die beelden bij een andere wereld horen waar je stiekem doorheen wandelt. Zelf ben je in een andere wereld beland. Een nieuwe tweede wereld, met je eigen gedachten en je eigen muziek.

Ik heb er eens op gelet en bijna iedereen onder de 35 loopt al met zulke oordopjes rond. Dus over 25 jaar weten we waarschijnlijk niet beter dan dat het altijd zo is geweest: de wereld om je heen als virtueel decor, de geluiden uit je oordopjes als werkelijkheid.

Het herentoilet op onze verdieping heeft drie urinoirs. Tussen de urinoirs staan schotjes zodat je toch nog een beetje privacy hebt. Er wordt niet veel gepraat op het herentoilet, zodat het klateren meestal duidelijk hoorbaar is.

Vandaag was dit echter anders, want tijdens mijn toiletbezoek gaat de deur open en een onbekende collega, die denk ik net nieuw is, komt binnen; druk gebarend en pratend tegen zijn mobiele telefoon.

Ik zie over de rand van het schotje dat hij naar één van de vrije urinoirs loopt. Uit de bewegingen van zijn arm leid ik af dat hij met zijn vrije hand ter hoogte van zijn kruis zijn mannelijkheid naar buiten frommelt terwijl hij met de mobiele telefoon in de andere hand nog steeds het gespek gaande houdt. Het klateren van het overtollige lichaamsvocht komt boven zijn stem uit en het kan niet anders of de persoon aan de andere kant van de lijn moet dit gewaar worden.
Zonder blikken of blozen hoor ik hem zeggen: "Nee, het regent hier niet, ik sta even op het toilet te plassen".

Hoe zou dit op het vrouwentoilet gaan? Is er een trend die ik gemist heb? Of zou ik de enige zijn die dit vreemd vindt?

Ik stel voor dat we links rijden weer invoeren in Nederland. Dat zal op weinig weerstand stuiten want iedereen op de snelweg doet het al. Net als rechts inhalen.

Verdwaald orgel

A. en ik lopen via de trap het perron op. Onze trein zal aan het andere einde van het perron stoppen. Zoals elke zaterdag klinken in de verte de klanken van het straatorgel dat staat opgesteld bij de stationsuitgang naar de Jaarbeurs.
Terwijl we van de ene kant van het perron naar de andere kant lopen wordt het orgelgeluid steeds sterker en sterker. Als we richting het einde van het perron turen zien we plotseling de contouren van een draaiorgel met daarop de bekende poppen die driftig op hun belletjes slaan. Ik denk nog even dat het voor de ontvangst is van onze levenslied koning en koningin Frans Bauer en Marianne Weber, maar als de trein langszaam langs het perron het station binnen schuifelt blijkt dat niet het geval te zijn.

Dus het zal altijd wel een raadsel blijven waarom het orgel daar op het perron stond.

Is Big Brother watching me?