Fohn

Vermoeid trek ik de deur van de kleedkamer open. Het is niet druk op deze late zaterdagmiddag in de sportschool. Een enkeling heeft het gewaagd om de regen- en hagelbuien te trotseren en naar de rand van de stad te komen om zich in het zweet te werken.

Zo ook de man van naar ik schat eind twintig die net onder de dampende douche vandaan komt. Hij loopt naar een van de haardrogers die in de kleedkamer liggen en zet em aan. Ik kijk nieuwsgierig op, omdat ik me serieus afvraag wat deze kalende man met de fohn gaat doen.

Hij drukt op de schakelaar en het apparaat begint warme lucht te blazen. De hand waarin de fohn zit vastgeklemd begeeft zich in een soepel beweging naar de rechteroksel en fohnt de daar aanwezige haarbos droog. Dit gebeurt ook met de linkeroksel. Daarna bukt de man zich voorover en blaast het nog aanwezige vocht tussen de tenen droog.

Als hij een blik op me geworpen zou hebben bij het teruglopen naar zijn locker had hij in een zeer ongelovig gezicht gestaard.
Je moet maar durven in de publieke ruimte.