De eerste keer

Vanuit de parkeergarage liep ik langs het Rijksmuseum richting Museumplein. Aan het eind van het plein zie ik het fel verlichte witte neoclassicistische gebouw staan waar ik met A. heb afgesproken. Voor het eerst zou ik een concert bijwonen in het Concertgebouw in Amsterdam. Ik was niet de enige die er voor het eerst was. Ook Zubin Metha was voor het eerst in het Concertgebouw. Als dirigent dirigeerde hij vele beroemde orkesten zoals het Wiener- en het Berliner Philharmoniker, maar nog nooit eerder het Koninklijk Concertgebouworkest. Nu, op zijn 69ste, dirigeerde hij de Achtste symfonie in c van Bruckner. Het programmaboekje omschreef dit werk als de Mount Everest onder negentiende-eeuwse de symfoniën.

In anderhalf uur dirigeerde Zubin Metha het orkest langs bergen en dalen. Elk deel van de symfonie eindigde met zoveel bombastisch geweld dat ik dacht de musici en de dirigent erin bleven. Ik vond het prachtig om naar te luisteren en naar te kijken. Ik hield mijn adem af en toe in en ook het overwegend grijsharige publiek was muisstil. Samen met de akoustiek van de Grote Zaal maakte dit dat alle passages tot in het kleinste detail te horen waren. Ik had al veel over de fabelachtige akoustiek gehoord, maar bij de zachte passages was zelfs nog de kleinste harpaanslag te horen.

Terwijl ik na afloop terugliep naar de parkeergarage, keek ik aan het eind van het Museumplein nog een keer om naar het witte gebouw en vroeg ik mezelf af waarom ik hier al niet veel eerder naar toe was geweest.