Archieven van december 2005

Wafels bakken voor Oud en Nieuw. Een lange traditie in de familie. Als jongetje van acht zat ik al bij het dampende fornuis toen mijn oma met het ouderwetse wafelijzer de wafeltjes gaar bakte. Het mooiste was altijd de test of het ijzer wel heet genoeg was. Ik mocht er dan altijd op spugen en als dit sissend verdampte was het ijzer heet. De zoete baklucht trok altijd vele kleinkinderen naar de keuken. We keken met zijn allen hoe er steeds meer wafeltjes lagen uit te wasemen op de theedoek. Ook probeerden we te snoepen van de nog warme wafeltjes. Met zijn allen draaiden we dan balletjes die mijn oma in duos vakkundig op het ijzer legde; daarna keerde ze het ijzer om om de andere kant te verwarmen, drukte met een hamer op het ijzer om het bolletje plat te maken en na een 20-tal seconden kwam er een geurig goudkleurig wafeltje tevoorschijn.

Toen mijn oma ouder werd nam ik de bak-taak over, en zoals altijd werd er gebakken bij haar in de keuken in de week tussen Kerst en Oud en Nieuw. Nu, een jaar na haar dood, doe ik het nog steeds, in mijn eigen keuken, maar nog wel met een ouderwets wafelijzer, en compleet met hamer.

De week tussen Kerst en Oud en Nieuw is voor mij bij uitstek een week om het jaar relaxed mee af te sluiten. Af en toe een beetje onthaasten kan geen kwaad en kan ik er weer volop tegenaan in het nieuwe jaar. Een extra goede manier om van het jachtige dagelijkse bestaan af te komen is om boodschappen te gaan doen bij de biologische winkel.

Sinds kort heb ik een extra reden om er heen te gaan want ik heb een heuse biologische kip geadopteerd. Volgens het bijbehorende certificaat schijnt de kip te lopen op een boerderij in Drenthe. Om het extra aantrekkelijk te maken krijg je 6 gratis biologische eieren per maand. Ze zijn af te halen bij de biologische winkel in de buurt. Onlangs heeft de Keuringsdienst van Waarde nog een heel programma aan het (biologische) ei gewijd.

Dus in mijn onthaastingsweek ging ik mijn eieren ophalen. Het concept van het gratis ei heeft als bijkomend commercieel voordeel dat de bio-winkel zijn omzet ziet verhogen; want je gaat natuurlijk niet alleen naar de bio-winkel om je gratis eieren op te halen; om niet inhalig te lijken doe je ook enkele extra inkopen.

In de winkel zijn een stuk of vijf klanten. Het gaat er gemoedelijk aan toe. In de groentehoek wordt er door een van de winkelbedienden een uitgebreid advies gegeven over de herkomst van de bladsla. Bij de zuivel praat een moeder met haar twee kinderen en ik hoor hoe ze uitleg geeft over het feit dat de melk van de koe komt. Daarbij vergeten ze dat ze met zijn drieen het gangpad blokkeren. Maar dit leidt tot geen enkele wanklank van de andere klanten. Ze lopen wel even om, dus ik ook. Moet je eens in de gewone super proberen! De rijen zijn hier korter, maar je staat er wel even lang in, want hier wordt er ook nog een praatje met je gemaakt aan de kassa. Na het afrekenen wensen ze je nog een prettige dag en je gaat relaxed weer de winkel uit.

Daarom, als je wilt onthaasten: koop biologisch!

Een mooi duo: Watertoren en Dom.

De Oude Weerdsluis in de ochtend.

Ik had 36 fouten in het 16e Groot Dictee der Nederlandse Taal. Zucht!

Vermoeid trek ik de deur van de kleedkamer open. Het is niet druk op deze late zaterdagmiddag in de sportschool. Een enkeling heeft het gewaagd om de regen- en hagelbuien te trotseren en naar de rand van de stad te komen om zich in het zweet te werken.

Zo ook de man van naar ik schat eind twintig die net onder de dampende douche vandaan komt. Hij loopt naar een van de haardrogers die in de kleedkamer liggen en zet em aan. Ik kijk nieuwsgierig op, omdat ik me serieus afvraag wat deze kalende man met de fohn gaat doen.

Hij drukt op de schakelaar en het apparaat begint warme lucht te blazen. De hand waarin de fohn zit vastgeklemd begeeft zich in een soepel beweging naar de rechteroksel en fohnt de daar aanwezige haarbos droog. Dit gebeurt ook met de linkeroksel. Daarna bukt de man zich voorover en blaast het nog aanwezige vocht tussen de tenen droog.

Als hij een blik op me geworpen zou hebben bij het teruglopen naar zijn locker had hij in een zeer ongelovig gezicht gestaard.
Je moet maar durven in de publieke ruimte.

Na anderhalf jaar bikkelen is A.'s eerste boek nu verschenen.

Vanochtend, kwart over zeven, in bus 5. Ene meisje tegen ander meisje aan de telefoon:

Hee, haaiii. Nou het was best gezellig gisteren ....... Nee, hij belde of we even wat gingen eten. Ik was superverrast....... Ja ......Neeeeeee ........ Ja, had ik ook niet verwacht........ daarna heeft hij me met de auto thuisgebracht, lief he? ......... Ja, hij moest nog naar zijn broer, een of ander Sinterklaasfeest ....... Nee, hij is niet binnen geweest. We zeiden tegen elkaar dat we dat maar niet moesten doen, want dan weet je wel waar dat toe leidt, toch? ........

Vanuit de parkeergarage liep ik langs het Rijksmuseum richting Museumplein. Aan het eind van het plein zie ik het fel verlichte witte neoclassicistische gebouw staan waar ik met A. heb afgesproken. Voor het eerst zou ik een concert bijwonen in het Concertgebouw in Amsterdam. Ik was niet de enige die er voor het eerst was. Ook Zubin Metha was voor het eerst in het Concertgebouw. Als dirigent dirigeerde hij vele beroemde orkesten zoals het Wiener- en het Berliner Philharmoniker, maar nog nooit eerder het Koninklijk Concertgebouworkest. Nu, op zijn 69ste, dirigeerde hij de Achtste symfonie in c van Bruckner. Het programmaboekje omschreef dit werk als de Mount Everest onder negentiende-eeuwse de symfoniën.

In anderhalf uur dirigeerde Zubin Metha het orkest langs bergen en dalen. Elk deel van de symfonie eindigde met zoveel bombastisch geweld dat ik dacht de musici en de dirigent erin bleven. Ik vond het prachtig om naar te luisteren en naar te kijken. Ik hield mijn adem af en toe in en ook het overwegend grijsharige publiek was muisstil. Samen met de akoustiek van de Grote Zaal maakte dit dat alle passages tot in het kleinste detail te horen waren. Ik had al veel over de fabelachtige akoustiek gehoord, maar bij de zachte passages was zelfs nog de kleinste harpaanslag te horen.

Terwijl ik na afloop terugliep naar de parkeergarage, keek ik aan het eind van het Museumplein nog een keer om naar het witte gebouw en vroeg ik mezelf af waarom ik hier al niet veel eerder naar toe was geweest.