« Japanse mentaliteit | Hoofdpagina | De eerste keer »
28 november 2005
Vriendelijke Duitser
Wit. Het hele landschap is wit en bedekt onder een voor deze tijd ongewone dik pak sneeuw. De looptocht van Laren (Gld) naar Hoch Elten die E., M. en ik dit weekend geplanned hadden hing daarmee aan een zijden draadje. Het was immers maar de vraag of we bij het startpunt in Laren konden geraken. De tocht is onderdeel van de Noord-Zuid route dwars door Nederland en we zouden weer een flinke stap dichter bij het eindpunt in Maastricht komen als we dit weekend zouden gaan lopen.
De sneeuwlaag, de wind, de kou en de sneeuwvlokken maakte het zwaar en we zouden flink moeten doorlopen om voor het donker bij onze overnachtingsplaats in Zelhem te zijn.
De Achterhoek voert door de Achterhoek en telt veel kastelen. We komen langs het kasteel in Vorden dat er in het witte landschap mooi bij ligt. Even buiten Vorden passeren we de helft van de bijna 500 km lange tocht. De avond valt echter al snel en dus leggen we de laatste kilometers door bos af in het donker. E. heeft gelukkig een zaklantaarn maar dat verhindert niet dat we toch verloren lopen. Maar de ANWB paddestoelen zijn onze redding. We ontdoen de wegwijzer gedeeltelijk van zijn sneeuw en constateren dat het nog maar 5 km is tot Zelhem. Dat is een uur gaans en na een half uur lopen ontwaren we in het donker de volgende paddestoel. Tot mijn verbijstering komt er onder de sneeuw bij de naam Zelhem echter het getal 7,5 te voorschijn. Aaarrgghhh!! Dat betekent dat we de verkeerde kant zijn opgelopen en dat we nu nog anderhalf uur moeten lopen in plaats van de gedachte half uur. Er zit niets anders op dan om te keren. Als we weer langs de eerste paddestoel lopen vegen we het hele vlak schoon en blijkt er nog een pijl op te staan die inderdaad de andere kant op wijst. Dodelijk vermoeid sleep ik me voort door de koude avond om uiteindelijk om half acht te arriveren bij onze overnachtingsplek.
De volgende dag is de wind gaan liggen en het sneeuwt niet meer. Het dooit flink en dat maakt de ondergrond tot een grote blubberbrei. Door de dooi valt er continu sneeuw van de bomen en af en toe hoor je in de verte takken van de bomen breken.
Na Doetinchem begint het landschap te glooien en voert het ons via een bosrijk gebied naar de Duitse grens en uiteindelijk niet ver over de grens naar Hoch Elten, het eindpunt waar onze auto staat. Mijn spieren en voeten waren blij dat ze nu even rust hadden.
Bij aankomst was onze auto echter nergens te bekennen; er bleek een gezellige Kerstmarkt te zijn op het plein waar we de auto geparkeerd hadden. Ook dat nog! Er was echter een vriendelijke Duitse man die wist te vertellen dat de auto was weggesleept, de politie gebeld heeft om te vragen waar de auto naar toe was gesleept (Emmerich) en een taxi gebeld heeft om ons naar Emmerich te brengen. Na betaling van 130 Euro konden we dan eindelijk naar huis.
Een tocht om niet snel te vergeten. Maar ook weer 59 km dichter bij Maastricht.
De sneeuwlaag, de wind, de kou en de sneeuwvlokken maakte het zwaar en we zouden flink moeten doorlopen om voor het donker bij onze overnachtingsplaats in Zelhem te zijn.
De Achterhoek voert door de Achterhoek en telt veel kastelen. We komen langs het kasteel in Vorden dat er in het witte landschap mooi bij ligt. Even buiten Vorden passeren we de helft van de bijna 500 km lange tocht. De avond valt echter al snel en dus leggen we de laatste kilometers door bos af in het donker. E. heeft gelukkig een zaklantaarn maar dat verhindert niet dat we toch verloren lopen. Maar de ANWB paddestoelen zijn onze redding. We ontdoen de wegwijzer gedeeltelijk van zijn sneeuw en constateren dat het nog maar 5 km is tot Zelhem. Dat is een uur gaans en na een half uur lopen ontwaren we in het donker de volgende paddestoel. Tot mijn verbijstering komt er onder de sneeuw bij de naam Zelhem echter het getal 7,5 te voorschijn. Aaarrgghhh!! Dat betekent dat we de verkeerde kant zijn opgelopen en dat we nu nog anderhalf uur moeten lopen in plaats van de gedachte half uur. Er zit niets anders op dan om te keren. Als we weer langs de eerste paddestoel lopen vegen we het hele vlak schoon en blijkt er nog een pijl op te staan die inderdaad de andere kant op wijst. Dodelijk vermoeid sleep ik me voort door de koude avond om uiteindelijk om half acht te arriveren bij onze overnachtingsplek.
De volgende dag is de wind gaan liggen en het sneeuwt niet meer. Het dooit flink en dat maakt de ondergrond tot een grote blubberbrei. Door de dooi valt er continu sneeuw van de bomen en af en toe hoor je in de verte takken van de bomen breken.
Na Doetinchem begint het landschap te glooien en voert het ons via een bosrijk gebied naar de Duitse grens en uiteindelijk niet ver over de grens naar Hoch Elten, het eindpunt waar onze auto staat. Mijn spieren en voeten waren blij dat ze nu even rust hadden.
Bij aankomst was onze auto echter nergens te bekennen; er bleek een gezellige Kerstmarkt te zijn op het plein waar we de auto geparkeerd hadden. Ook dat nog! Er was echter een vriendelijke Duitse man die wist te vertellen dat de auto was weggesleept, de politie gebeld heeft om te vragen waar de auto naar toe was gesleept (Emmerich) en een taxi gebeld heeft om ons naar Emmerich te brengen. Na betaling van 130 Euro konden we dan eindelijk naar huis.
Een tocht om niet snel te vergeten. Maar ook weer 59 km dichter bij Maastricht.
Geachte heer Guido,
Wat een fantastische site. Je moet mij toch eens uitleggen hoe je dit hebt gemaakt en welk programma je hiervoor gebruikt.
Groeten dan maar weer,
Jeroen