Guido@Home

Het is koud als ik de deur uitstap. De vrieskou doet mijn ogen tranen. Ik had nu al spijt dat ik besloten had om met de trein naar Zwolle te reizen. De trein nemen betekent voor mij namelijk eerst 8 minuten lopen naar de bushalte. Acht minuten, dat zijn 2 liedjes lopen. Uit de headset van mijn iPod klinkt de prachtige warme soulversie van "One" van U2 en Mary J. Blige. Past goed bij het bevroren landschap.

Bij de bushalte verdringen de mensen zich om de warme bus in te komen. "Bliep", klinkt het als ik mijn OV chipkaart voor het kastje hou. Het display wenst me een "goeie reis".

Terwijl de bus de busbaan opsnelt zie ik door het raam de huizen langsflitsen. We rijden een lange rij auto's voorbij. Als we even voor het stoplicht stilstaan tel ik wel 15 auto's waarin één persoon, de chauffeur, verveeld voor zich uit zit te kijken.

Als een razende gaat er een snel rekensommetje door mijn hoofd: elke auto is 4 meter lang. Dus 15 auto's achter elkaar is 60 meter. De bus van 12 meter en 50 mensen daarin neemt dus maar 6% van de wegruimte in in vergelijking met het feit dat als die 50 mensen met de auto zouden gaan. Wow!

Ik pak mijn BlackBerry en kijk op Teletekst. Utrecht - Amersfoort: 9 km file, 24 minuten vertraging. Dat zijn 2250 mensen die in de file staan. Die hadden in 45 bussen gekunt van bij elkaar nog geen 600 meter. Of in 1 trein.

Spijt dat ik de trein heb genomen? Eigenlijk niet.

Het is rustig op het jaagpad langs de Kromme Rijn. Neefje J. van 9 loopt al spelend achter me aan. Een visser langs de kant tuurt in het water.

J. blijft staan bij de visser en vraagt de man (vissers zijn bijna altijd mannen; althans ik heb nog nooit een vrouwelijke visser gezien) belangstellend:

"Hallo".
"Hallo", zegt de visser en blijft turen naar zijn dobber.
"Bent u aan het vissen?"
"Ja" zegt de visser die een man van weinig woorden blijkt te zijn.
"Heeft u al wat gevangen?", vraagt J.
"Ja, 1 vis", zegt de visser.

J. buigt zicht voorover naar de gevangen vis, kijkt de man nog even onderzoekend aan of ie nog wat zal vragen, maar besluit dan bemoedigend: "Nou, veel geluk dan nog vandaag" en loopt huppelend weer achter me aan.

Niets is zo belangrijk
als de dierbaren om je heen

Annie Luijten - Meisen

In de stoelen aan de andere kant van het gangpad zitten twee redactrices van een krant. Voor welke krant ze werken weet ik niet, maar het gesprek gaat over hoofdredacteuren die er een rommeltje van maken, over slechte managers, dat de echt goeie manager zich pas openbaart tijdens crises, over de zeker op handen zijnde ontslagen en over de teloorgang van advertentie inkomsten. Oh ja, en over een collega die tijdens de bouwfraude een stuk gemaakt had dat heel veel door andere kranten werd overgenomen. Want hij had een primeur. Die was goed bezig, vonden ze. Beter dan de manager, giste ik.

Ja, het is zwaar weer bij de krant. En ik duik weer in mijn bewaarde NRC bijlage Zaterdag &Cetera van 3 weken geleden.

Het had een mooie culinaire afsluiting moeten zijn, het diner bij Beluga. Zeker na 9 maanden wachten. En dat was het zeker ook voor mijn 6 mede-tafelgenoten gezien de oh's en de ah's die van tafel kwamen.

Voor mij niet; het eten zag er mooi uit, de ingredienten waren zorgvuldig gekozen en ik kan zeggen dat ik er heb gegeten, maar ik heb er niets van kunnen proeven.
Ik was verkouden.

Zo tegen vijven bereiken we de gewenste open plek, hoog boven Maastricht. Zomaar halverwege het pad dat verder leidt naar Belgie staat de markering die het officiele eindpunt van de 490 km lange noord-zuid tocht langs de oostgrens van Nederland aangeeft. Doel bereikt.

- Slapen tussen de verwarmingsbuizen bij een particuliere alleenstaande mevrouw in het hoge Noorden,
- een hitsige pony die je 's nachts uit je slaap houdt,
- ploeteren door 40 cm hoge sneeuw in november,
- de plaatselijke bierdrinkende voetbaljeugd in Hardenberg weerstaan,
- koffie drinken in een verlopen cafe dat die dag zijn deuren zou sluiten,
- saaie stukken rond Coevorden,
- vriendelijke mensen,
- een weggesleepte auto in Elten,
- onverwachte omleidingen rond de A73 en bij Susteren,
- fantastische heuvels in Limburg
- en een prima afsluiting in Maastricht.


E., M. en ik hebben het allemaal meegemaakt in de afgelopen 6 jaar.

En nu verder naar Nice.

Afgelopen weekend waren de stripdagen in Houten. Er waren vele kunstenaars van de negende kunst aanwezig om te signeren. Het viel me op dat er alleen maar mannelijke striptekenaars waren. Trouwens ook bijna alleen maar mannelijke bezoekers. Een "jongens-onder-elkaar-sfeertje" dus.

Lezen vrouwen geen strips? Vinden ze strips te kinderachtig? Te eenvoudig? Of hebben ze een afkeur van de soms clichématige manier waarop vrouwen in strips worden afgebeeld?

In ieder geval was ook de tekenaar van mijn favoriete strip Franka aanwezig.
Franka, een kunstdetective, is in de loop van 30 jaar verandert van een karikaturale vorm naar een realistischer getekende figuur en de daarbij behorende vrouwelijke vormen.

Maar cliché of niet, Franka-tekenaar Henk Kuijpers tekende een mooie tekening van Franka in een door mij gekocht stripboek. En ik was er blij mee.

Rijdend achter deze taxi viel me de sticker op en ik vroeg me af waarom ik onder het rijden drie meter afstand moet houden?

Het kost me moeite om de trappers rond te krijgen. Dat krijg je na vier weken niet sporten. Op deze middag is het niet druk in de sportschool. Hooguit een tiental mensen heeft de moeite genomen. Buiten regent het.

Bij de gewichten ontwaar ik een man en een vrouw, zoekend naar hoe ze het apparaat-dat-de-kuitspieren-geselt moeten instellen. Bij nadere inspectie valt het me ook op dat ze aan het trainen zijn op gewone schoenen in plaats van gympen. Je kent ze wel, schoenen met lederen zolen, riempjes en dunne veters.

Als ik later buiten kom zie ik de twee naar hun auto lopen. Op trendy gymschoenen.

Tegen vieren rijd ik de campus van de Uithof op. Ik heb college, vrijwillig. Althans proef college; om te kijken of het interessant is, die leergang Digital Marketing. Het is niet druk op het universiteitsterrein. Het collegejaar is nog niet begonnen.

We zitten in een echte collegezaal; zo eentje die schuin naar bovenloopt. De collegebanken zijn vertrouwd en net zo hard als vroeger. Net als het feit dat het niet vol zit. De gemiddelde leeftijd is echter zo'n 35 jaar schat ik in. De overhead sheets zijn vervangen door flitsende powerpoint presentaties.

Het college is interessant en ik word enthousiast over het onderwerp. Maar zou ik het gaan doen? Terug naar de collegebanken voor 9 colleges en twee eindopdrachten?